Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 14 Φεβρουαρίου 2021

122
Euaggelio

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΕ/ 21 – 28 – 21 Καί εξελθών εκείθεν ο Ιησούς ανεχώρησεν εις τά μέρη Τύρου καί Σιδώνος.

22 καί ιδού γυνή Χαναναία από τών ορίων εκείνων εξελθούσα εκραύγασεν αυτώ λέγουσα Ελέησόν με, Κύριε, υιέ Δαυίδ η θυγάτηρ μου κακώς δαιμονίζεται. 23 ο δέ ουκ απεκρίθη αυτή λόγον. καί προσελθόντες οι μαθηταί αυτού ηρώτουν αυτόν λέγοντες Απόλυσον αυτήν, ότι κράζει όπισθεν ημών.

24 ο δέ αποκριθείς είπεν Ουκ απεστάλην ει μή εις τά πρόβατα τά απολωλότα οίκου Ισραήλ. 25 η δέ ελθούσα προσεκύνησεν αυτώ λέγουσα Κύριε, βοήθει μοι. 26 ο δέ αποκριθείς είπεν Ουκ έστι καλόν λαβείν τόν άρτον τών τέκνων καί βαλείν τοίς κυναρίοις.

27 η δέ είπε Ναί, Κύριε, καί γάρ τά κυνάρια εσθίει από τών ψιχίων τών πιπτόντων από τής τραπέζης τών κυρίων αυτών. 28 τότε αποκριθείς ο Ιησούς είπεν αυτή Ώ γύναι, μεγάλη σου η πίστις! γενηθήτω σοι ως θέλεις. καί ιάθη η θυγάτηρ αυτής από τής ώρας εκείνης.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΕ/ 21 – 28
21 Αναχωρήσας δε από εκεί ο Ιησούς επήγε εις τα μέρη Τυρου και Σιδώνος. 22 Και ιδού μία γυναίκα Χαναναία, εβγήκε από τα όρια της περιοχής εκείνης και με μεγάλην κραυγήν του έλεγεν· ελέησέ με, Κυριε υιέ του Δαυΐδ· η κόρη μου βασανίζεται φρικτά από πονηρόν δαιμόνιον.

23 Εκείνος δε δεν της είπε ούτε μίαν λέξιν εις απάντησιν. Προσήλθαν προς αυτόν οι μαθηταί του και τον παρακαλούσαν, λέγοντες· άκουσε την παράκλησίν της, λυπήσου την, κάμε της αυτό που με τόσον σπαραγμόν σου ζητεί, και άφησέ την να φύγη, διότι μας ακολουθεί από κοντά και κράζει. 24 Εκείνος απήντησε· δεν έχω σταλή παρά μόνον για τα χαμένα πρόβατα του Ισραηλιτικού λαού. 25 Αυτή δε ήλθε τότε εμπρός στον Ιησούν, εγονάτισε με ευλάβειαν και είπε· Κυριε, βοήθησέ με.

26 Εκείνος απήντησε και είπε· δεν είναι καλόν να πάρη κανείς το ψωμί από τα τέκνα του και να το ρίψη εις τα σκυλάκια. 27 Εκείνη δε είπε· ναι, Κυριε, σωστό είναι αυτό· αλλά και τα σκυλάκια τρώγουν από τα ψίχουλα, που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων των.

28 Οταν δε ο Ιησούς ήκουσε αυτούς τους γεμάτους πίστιν και ταπείνωσιν λόγους, είπε· ω γύναι, μεγάλη είναι η πίστις σου! Ας γίνη προς χάριν σου, όπως ακριβώς θέλεις. Και εθεραπεύθη η κόρη της από την στιγμήν εκείνην.